Η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει τη σταδιακή μεταφορά των αρμοδιοτήτων στην ΕΕ

Η Συνθήκη της Λισαβόνας περιλαμβάνει ρήτρα συλλογικής άμυνας [άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την ΕΕ] στο πλαίσιο των κανόνων της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν ένα κράτος μέλος της ΕΕ αποτελεί αντικείμενο ένοπλης επίθεσης στο έδαφός του, τα άλλα κράτη-μέλη πρέπει να το συνδράμουν με οποιοδήποτε μέσο διαθέτουν. Οι εν λόγω δεσμεύσεις πρέπει να συνάδουν με τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει τα κράτη-μέλη ως μέλη του ΝΑΤΟ.
Το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την ΕΕ στηρίζεται στη Συνθήκη των Βρυξελλών (όπως τροποποιήθηκε το 1954) δυνάμει της οποίας συγκροτήθηκε η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ), μια αμυντική συμμαχία 10 δυτικοευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες μαζί με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου, αποτελούσαν τον βασικό εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 13 Νοεμβρίου 2000 στη Μασσαλία, το Συμβούλιο Υπουργών της ΔΕΕ συμφώνησε να μεταφέρει σταδιακά τις δυνατότητες και τα καθήκοντά της στην ΚΠΑΑ η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ). Τελικά, η ΔΕΕ έπαυσε να υφίσταται τον Ιούνιο του 2011.